De toekomst van luxe is weglating

Een kleurrijk tropisch resort in de schemering met een verlicht zwembad, palmbomen en een dromerige lucht met verfspetters.

De discipline van terughoudendheid

Soms moet een lege ruimte leeg blijven.

Dat klinkt eenvoudig, maar het gaat in tegen veel van de instincten die we in de horecasector hebben ontwikkeld. We zijn getraind om ruimte te activeren, programmering te creëren, benutting te verhogen en nieuwe manieren te vinden om de gast te betrekken. Een open gazon wordt een kans voor entertainment. Een rustige middag wordt een kans voor een activiteit. Een gast bij het zwembad wordt een kans om iets te verkopen. Elke beslissing kan op zichzelf volkomen logisch zijn, maar samen kunnen ze een hotel creëren dat nooit ophoudt iets van de mensen te vragen die er juist naartoe kwamen om eraan te ontsnappen.

Ik ben gaan geloven dat een van de grote luxes van een klein hotel het vermogen is om weerstand te bieden aan die druk om voortdurend stimulatie te fabriceren. Een gast kan ontbijten zonder gehaast te worden. Ze kunnen voor het diner terugkeren naar dezelfde plek onder een amandelboom. Ze kunnen bij de kliffen zitten en naar de golven luisteren zonder dat iemand arriveert met een schema van wat er hierna gebeurt. Ze kunnen zich terugtrekken in een villa of suite die residentieel aanvoelt in plaats van institutioneel, lang in bad gaan, buiten douchen, een middag lezen of simpelweg uit het zicht verdwijnen.

Geen van die dingen is spectaculair in de conventionele hotelzin. Dat is misschien precies waarom ze ertoe doen.

De luxebranche heeft enorme energie gestoken in het creëren van dingen die mensen zullen fotograferen. Steeds meer denk ik dat we ook moeten nadenken over de dingen die mensen misschien helemaal niet zullen fotograferen: het ononderbroken gesprek tussen een vader en dochter, het ontbijt dat stilletjes lunch wordt, het middagdutje dat twee uur duurt, of de avond waarop iemand zich realiseert dat ze sinds het begin van het diner niet naar hun telefoon hebben gekeken.

Deze momenten presteren niet bijzonder goed op een architectonische tekening. Ze zijn moeilijk in een brochure te zetten. Ze zijn bijna onmogelijk te reduceren tot een vergelijking van voorzieningen. Toch zijn het misschien precies de dingen die een gast zich herinnert, en de reden waarom iemand terugkomt.

Dit is ook waarom ik geloof dat de traditionele definitie van een vakantie aan het hogere segment van de markt wat van zijn relevantie begint te verliezen. Het oude model ging uit van een relatief duidelijke scheiding tussen leven en vakantie. U werkte, dan ontsnapte u aan het werk. U woonde thuis, dan reisde u een of twee keer per jaar ergens naartoe om vermaakt te worden. De vakantie was een tijdelijk vertrek uit het normale leven.

Welgestelde consumenten leven steeds anders. Reizen is frequenter. Werk kan hen bijna overal volgen. Families zijn geografisch verspreid. Mensen combineren zaken en plezier, verlengen conferenties tot in het weekend, ontmoeten vrienden in verschillende steden en keren herhaaldelijk terug naar plaatsen die ze hebben leren kennen. De grens tussen "thuis" en "weg" is minder duidelijk geworden, en ik denk dat dat continuïteit steeds waardevoller maakt.

Een hotel dat u kent kan bijna een tweede woning worden. Een villa waar u naar terugkeert kan herinneringen gaan dragen op dezelfde manier als een familiehuis dat doet. Vertrouwd personeel kan deel gaan uitmaken van de emotionele geografie van een plek. U weet waar u 's ochtends wilt zitten en waar u wilt dineren. U besteedt de eerste dag niet meer aan leren hoe alles werkt. U arriveert gewoon en nestelt zich weer.

Dit verandert waartegen een luxehotel concurreert. We concurreren niet langer alleen met het resort verderop of het hotel in een andere bestemming. We concurreren met het huis van de gast, hun club, hun favoriete restaurant, hun jacht, de villa van hun vriend en elke andere plek in hun leven waar ze zich al comfortabel voelen.

Dat is een veel hogere standaard dan mooier marmer hebben.

Als deze observatie juist is, zal het hotel van de toekomst steeds meer gaan lijken op het huis van een verfijnde vriend die toevallig uitzonderlijk goed is in gastvrijheid. Mooi, zeker. Goed bemand, absoluut. Maar nooit wanhopig om indruk op u te maken. De service is aanwezig zonder zichzelf voortdurend aan te kondigen. De omgeving is doordacht zonder geënsceneerd aan te voelen. Er zijn dingen te doen, maar geen angst dat u ze zou moeten doen.

Onze gasten worden niet door het hotel verwerkt. Ze mogen het bewonen.

Het observeren van onze gasten tijdens Labor Day versterkte die overtuiging voor mij. Wat ik zag was geen afwijzing van reizen. Integendeel. Mensen willen nog steeds ergens moois naartoe. Ze waarderen nog steeds uitstekend eten, doordacht ontwerp en uitzonderlijke service. Maar steeds meer denk ik dat de rol van die dingen is om de voorwaarden te creëren voor iets anders: gesprek, rust, privacy, herverbinding, vertrouwdheid en de heerlijke luxe om af en toe nergens anders te hoeven zijn.

Dat leidt tot de interessantere vraag. Waarom zouden mensen die al buitengewone keuze hebben steeds meer plaatsen zoeken die minder van hen vragen? Waarom zou iemand die zich bijna elke vorm van entertainment kan veroorloven waarde hechten aan een rustig ontbijt? Waarom zou iemand die omringd is door gemak duizenden kilometers reizen om een middag bijna niets te doen? Waarom voelt vertrouwdheid soms luxueuzer dan nieuwigheid?

Misschien hebben we te veel tijd besteed aan vragen wat we de luxegast nog meer kunnen geven, en niet genoeg tijd aan vragen waarvan het moderne leven hen al te veel heeft gegeven.

Wordt vervolgd...


Blog en pers

Meer bekijken